Sztuki walki to sposoby walki wręcz, przez wieki rozwijane i doskonalone na Dalekim Wschodzie, często potajemnie. Nierzadko stanowią integralną część obrzędów religijnych, kiedy indziej służą wyłącznie do samoobrony. Wiele stało się sposobem życia, nauką dyscypliny umysłu i dbania o zdrowie. Od czasu spopularyzowania w krajach Zachodu (w latach 50. XX w.) sztuki walki zaczęły się rozwijać jako dyscypliny sportowe; należą do nich m.in. dżudo, karate, a ostatnio taekwondo. Wszyscy mistrzowie i adepci sztuk walki składają przyrzeczenie, iż nie będą wykorzystywać opanowanych umiejętności do atakowania innych osób. Escrima, stare hiszpańskie słowo oznaczające potyczkę lub utarczkę, stało się nazwą filipińskiej sztuki walki z użyciem dwóch pałek. Kendo to stara japońska sztuka walki na miecze, sięgająca tradycją czasu samurajów (XII-XIX w.). Do dziś celebruje się przed zawodami stary samurajski ceremoniał. Ninjitsu to japońska sztuka walki z orężem lub bez niego. Stosuje krycie się i kamuflaż, polega na naturalnych ruchach ciała. Ninja byli w starożytnej Japonii wyćwiczonymi, profesjonalnymi zabójcami.